Τα «κλεμμένα» και τα «πεταμένα»

Δυστυχώς το πρόβλημα του τόπου δεν είναι μόνο τα «κλεμμένα». Για τα οποια φωνάζουν ομάδες πολιτών «φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Μερικές από τις οποίες ξεστρατίζουν σε επικίνδυνους δρόμους λαϊκισμού καθώς κάποια πρόσωπα προσπαθούν να βγουν από το πολιτικό περιθώριο όπου τα έχει κατατάξει ο λαός με την ψήφο του, την οποια έχουν επιχειρήσει να διεκδικήσουν κατ’ επανάληψη, σε εθνικές εκλογές, ευρωεκλογές, δημοτικές, ίσως και σε εκλογές διαχειριστών πολυκατοικίας.

Ήταν και εξακολουθεί να είναι τόσο άθλια η διαχείριση του δημοσίου χρήματος, η διασπάθιση του, ώστε φτάνει κανείς στο σημείο να λέει μακάρι το πρόβλημα μας να ήταν μόνο τα κλεμμένα. Γιατί ίσως πολλά περισσότερα από τα «κλεμμένα» είναι τα ...πεταμένα χρήματα των φορολογουμένων. Πεταμένα σε προμήθειες και εργολαβίες που αποφασίζονται είτε εκ του πονηρού είτε «στο πόδι» και κηρύσσονται άχρηστες μετά από λίγο.

Παράδειγμα οι νέες αποφάσεις για τον έλεγχο της «εισιτηριοδιαφυγής» στα αστικά μέσα σταθερής τροχιάς (Μετρό, Ηλεκτρικό και Τραμ) της Αθήνας. Ξοδεύτηκαν τεράστια ποσα για την προμήθεια των ακυρωτικών μηχανημάτων. Και τώρα, λίγα μόλις χρόνια μετά την έναρξη λειτουργίας του Μετρό και του Τραμ, ανακαλύπτουν οι διαχρονικώς «αρμόδιοι» ότι  το σύστημα δεν εξασφαλίζει από τους τσαμπατζήδες.

Προκηρύσσεται νέος διαγωνισμός. Για να τοποθετηθούν κλειστά σημεία ελέγχου. Για τα οποια θα δαπανηθούν τεράστια ποσά, στον καιρό της ανέχειας και των πολιτών αλλά και του ίδιου του κράτους. Και τα χρυσοπληρωμένα «ακυρωτικά» θα πάρουν το δρόμο της ανακύκλωσης, από κάποιον εργολάβο που θα τα πάρει «μπιρ παρά».

Μα χριστιανοί μου οι ίδιοι άνθρωποι κυβερνούσατε και όταν ξεκίνησε το Μετρό και όταν σχεδιάσθηκε και άρχισε να κατασκευάζεται το Τραμ για το οποίο δεν πλήρωσαν μόνον οι Αθηναίοι αλλά και ο καφετζής της Μουσουνίτσας, ο γεωργός της Ανάβρας και ο ξενοδόχος της Εφταλούς. Και βεβαίως δεν ήσασταν οι πρώτοι επί γης που ...ανακαλύψατε το Μετρό. Καθώς οι περισσότεροι από σας σπουδάστε σε ξένα πανεπιστήμια, γνωρίζατε πως λειτουργεί ο έλεγχος εισιτηρίων στο Λονδίνο ή το Παρίσι.

Ακόμη και εδώ δίπλα, στην Κωνσταντινούπολη, όταν επισκέπτομαι τον γιο μου, στις στάσεις του τραμ υπάρχουν μπάρες που ανοίγουν μόνο με ειδικά κέρματα. Τόσο πολύ μυαλό ήθελε να τα έχετε κάνει από την αρχή ώστε να μη διπλοπληρώνουμε και τριπλοπληρώνουμε για τα ίδια πράγματα;

Διαχειριστές με ...συστάσεις

Τη χώρα κυβερνούν εναλλάξ από την μεταπολίτευση και εντεύθεν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Και τα στοιχεία για την οικονομική κατάσταση αυτών των δυο κομμάτων συνιστούν την καλύτερη εξήγηση για το πως  η χώρα, την οποια κυβέρνησαν και κυβερνούν, βρίσκεται πνιγμένη στο χρέος, ένα χρέος που την οδηγεί στην εξάρτηση και τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας.

Διότι απλούστατα με το ίδιο πνεύμα που διαχειρίζονται τα του οίκου τους, τα δικά τους εσωτερικά οικονομικά, με το ίδιο πνεύμα διαχειρίσθηκαν και τα οικονομικά της χώρας. Με δανεικά έμαθαν να πορεύονται ως κομματικοί οργανισμοί –πέρα από το μαύρο χρήμα που ποτέ δεν θα μάθουμε πόσο ήταν- με δανεικά υπερχρέωσαν και την  χώρα.

Όταν ως διαχειριστής του σπιτιού, της οικογένειας σου, απλώνεις τα πόδια σου πολύ πέρα από το πάπλωμα σου, υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών σου, πόσο φερέγγυος και αξιόπιστος μπορεί να είσαι για να γίνεις ο καταλληλότερος διαχειριστής μιας δημόσιας επιχείρησης;

Το ότι  η χώρα μας θα είναι για πολλά ακόμη χρόνια υπερχρεωμένη, και ως εκ τούτου υποκείμενη στον έλεγχο αλλά και τις εντολές διαφόρων «τροϊκανών», δεν είναι άσχετο από την εικόνα που εμφανίζουν τας δυο κόμματα-διαχειριστές του τόπου.

Αν δει κανείς τις απολογιστικές καταστάσεις τους, δεν θα διαπιστώσει τίποτε άλλο παρά ακριβώς την ελληνική ενδημική ασθένεια: Ξοδεύουν πολλά περισσότερα από όσα εισπράττουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ήδη έχουν προεισπράξει από την κρατική οικονομική επιχορήγηση, δηλαδή από το υστέρημα των  φορολογουμένων πολιτών, όχι μόνον τα χρήματα του επόμενου χρόνου, αλλά όλων των ετών ως το ...2016, καθώς οι λειτουργικές τους δαπάνες είναι τριπλάσιες των εσόδων τους.

Και τότε πως επιβιώνουν; Μα είναι απλό. Οι τράπεζες που αρνούνται να χορηγήσουν κεφάλαια κινήσεως σε μικρές παραγωγικές επιχειρήσεις, από την επιβίωση των οποίων εξαρτάται τον αν θα επιστρέψουμε σε ρυθμούς ανάπτυξης, επικαλούμενες τα χρέη των επιχειρήσεων αυτών, σπεύδουν προθύμως να δανείσουν τα κόμματα εξουσίας. Διότι βεβαίως προσδοκούν σε παντοειδείς αντιπαροχές.

Αλήθεια, με τέτοιες «συστατικές επιστολές», πόσοι από μας θα αναθέταμε την διαχείριση των οικονομικών του σπιτιού, του μαγαζιού, της βιοτεχνίας μας, σε τέτοιους διαχειριστές;

Γ. Π. ΜΑΣΣΑΒΕΤΑΣ

giorgis@massavetas.gr